if not,
could you please gently let me go?

ทุกเรื่องเลย

มันเป็นตอนที่เราง่วงและก้มหน้าลงไปซุกกับเข่าตัวเอง
ดึกมากแล้วตอนนั้น แต่ไม่ได้กะจะนอนอะไรหรอก

.

“ถ้าอยู่ดีๆเงยหน้าขึ้นมาแล้วเราหายไป แกจะทำยังไง
ของพวกนี้ก็หายไปหมด แกจะตามหาไหม”

“ไม่รู้สิ”

“เราว่าอย่างแกคงลุกขึ้นมาเดินหานิดหน่อย แล้วก็คงเดินกลับขึ้นห้องไป”

.

“อย่าทำแบบนั้นนะ เพราะเราจะเสียใจมาก”
เราไม่ได้ตอบแบบนี้ออกไปหรอก
เราแค่ยิ้ม แล้วก็พูดเหมือนเดิมว่า “ไม่รู้สิ”

.

แปลกอีกเพราะเป็นจำพวกที่บังเอิญเดินเจอกันบ่อยมาก
วันไหนโทรมๆต้องไปสยามเดาไว้เลยว่าเดี๋ยวต้องเจอมัน

วันนี้เราอยู่บนรถไฟฟ้าต้องนั่งจากวงเวียนใหญ่ไปอโศก
เราที่แทบเดี๋ยวนี้ไม่ได้ใช้รถไฟฟ้าเลยด้วยซ้ำ แถมยังเป็ึนสายที่เราแทบไม่ได้ขึ้นอีก
เรานั่งอยู่ เงยหน้าขึ้นมาเจอมันกับหมูยืนอยู่ตรงหน้า
เราอึ้ง พวกมันอึ้้ง
ไม่ได้คุยอะไรกันเท่าไร ขำอย่างเดียว

มาคุยกับมันตอนหลังบอกว่าเป็นเอฟเฟคการตกใจที่แปลกมากวันนี้
คือแค่นิ่งแล้วมองหน้ากัน แค่ขำยังกะได้คุยกันเป็นสิบคำ

แม่งโคตรจริงอะ

it will be.

.

.

เราเดิมพันเอาไว้

waiting is painful

.

เรา
อยากหายตัวไปที่ไกลๆไปไม่ให้มีใครรู้
แต่ความจริงก็อยากถูกหาเจอ
พอแบบนี้ก็จะอยากรู้ว่าถ้าหายไปจริงๆจะมีใครตามหาไหม
แล้วก็กลัวจะรู้ว่าที่จริงแล้วมันไม่ได้มีใครคิดจะตามมาตั้งแต่แรก

เราทำอะไรอยู่วะ?

.

ไม่ล่ะ
เรามันคนน่ารังเกียจแบบนี้เนี่ยแหละ